Tijd voor weer eens een persoonlijke update! Want er is nogal wat gaande met mij en dat weten jullie misschien niet eens allemaal. De afgelopen maanden zijn namelijk heel anders verlopen dan ik had verwacht. En helaas niet helemaal op de manier die ik voor ogen had.
Wie mij volgt, weet dat ik graag sport, tennis speel en regelmatig bij mijn paard te vinden ben. Maar op dit moment ziet mijn leven er even heel anders uit. Ik zit inmiddels in week 3 na mijn operatie aan mijn linkerknie en ben volop bezig met mijn revalidatie.
Hoe dat zo gekomen is? Dat vertel ik je in deze blog. Van een ongelukkige sprong tijdens onze zomervakantie in Frankrijk tot een operatie waarbij mijn voorste kruisband is vervangen, mijn meniscus is gehecht en mijn knie extra versteviging heeft gekregen. En natuurlijk vertel ik ook hoe het nu met me gaat, want revalideren is niet alleen maar oefeningen doen en wachten tot je weer beter bent.
Een ongeluk tijdens onze vakantie in Frankrijk
Afgelopen zomer waren we weer op vakantie op ons favoriete plekje in Frankrijk: Village Le Chat. Inmiddels worden onze meiden groter en proberen we ieder jaar ook iets nieuws te ondernemen. Dit keer besloten we om naar een adventurepark te gaan.
Dat was ontzettend leuk! Tot het aan het einde van een parcours helaas wat minder goed afliep voor mij…
Ik sprong van een plateau af waar ik achteraf gezien helemaal niet vanaf had moeten springen. Ik landde op het kussen, maar mijn linkerknie schoot daarbij scheef.
Op dat moment dacht ik echt dat mijn knie uit de kom was geschoten. Ik schrok enorm, had veel pijn en wist meteen dat er iets niet goed zat. De arts in Frankrijk maakte echter geen MRI-scan en schreef me vooral pijnstillers en een kniebrace voor. Dus die ben ik 6 weken lang gaan dragen.
Eenmaal terug in Nederland volgde op 4 september een MRI-scan. En de uitslag daarvan was helaas niet best.
Wat bleek er met mijn linkerknie aan de hand?
De MRI liet zien dat de wortel van mijn meniscus was losgeraakt en beschadigd. Daarnaast was mijn voorste kruisband volledig doorgescheurd.
Twee flinke blessures in één knie dus.
Bij mijn eerdere knieblessure die ik december 2025 aan mijn rechterknie opliep had ik al ervaren hoe vervelend het is om een knieband te scheuren. Maar deze keer was de situatie anders. Doordat ook mijn meniscus beschadigd was, kon ik niet onder een operatie uit.
Ik moest geopereerd worden.
Dat was natuurlijk even slikken. Je hoopt altijd dat een blessure met rust, fysiotherapie en oefeningen weer herstelt. Maar soms is er meer nodig. En in mijn geval was een operatie de beste manier om mijn knie te behandelen.
Pre-operatie training: zo sterk mogelijk de operatie in
In de aanloop naar mijn operatie heb ik aan pre-operatie training gedaan. Dat wordt ook wel prehabilitatie genoemd: je probeert je lichaam vóór een operatie zo goed mogelijk voor te bereiden op het herstel dat daarna volgt.
Ik wilde niet alleen maar afwachten tot de operatiedatum, maar juist kijken wat ik vooraf nog kon doen om mijn lichaam zo goed mogelijk voor te bereiden.
Dat vond ik een fijn idee. Een knieoperatie en de revalidatie die daarop volgen, vragen namelijk behoorlijk wat van je lichaam. Je spieren kunnen verzwakken doordat je minder beweegt en na de operatie moet je het belasten van je knie weer zorgvuldig opbouwen.
Natuurlijk kon ik met mijn beschadigde meniscus en gescheurde kruisband niet zomaar alles doen. De training moest passen bij wat mijn knie aankon en bij de adviezen die ik kreeg.
Toch was het prettig om alvast actief bezig te zijn met mijn herstel. Ik wilde zo sterk mogelijk de operatie ingaan en had er vertrouwen in dat een goede voorbereiding mij zou helpen om aan het revalidatietraject te beginnen.
Op 5 oktober was het zover. Tijd voor de operatie.
Mijn knieoperatie: een nieuwe kruisband, een gehechte meniscus en een LET
Op 5 oktober ben ik geopereerd aan mijn linkerknie. Tijdens de operatie zijn er meerdere ingrepen uitgevoerd om mijn knie te herstellen en de stabiliteit te verbeteren.
Ik heb een nieuwe voorste kruisband gekregen, gemaakt van een hamstringpees. Mijn meniscus is gehecht en weer op zijn plek gezet. Daarnaast heb ik een LET gekregen: een extra verstevigende ingreep aan de buitenzijde van mijn knie.
Die laatste ingreep is in mijn geval extra relevant, omdat ik hypermobiel ben. Mijn gewrichtsbanden zijn van nature soepeler, waardoor mijn gewrichten minder stabiel kunnen zijn. Met een LET wordt extra ondersteuning aan de buitenzijde van de knie aangebracht om de stabiliteit te verbeteren.
Het was dus niet alleen een kwestie van een nieuwe kruisband plaatsen. Ook mijn meniscus moest worden hersteld en mijn knie had extra versteviging nodig.
Na de operatie begon het volgende hoofdstuk: herstellen, revalideren en vooral heel veel geduld hebben.
De eerste dagen na mijn operatie waren ontzettend zwaar
Ik zal eerlijk zijn: de eerste dagen na mijn knieoperatie waren heel zwaar.
Ik had ontzettend veel pijn. Je weet vooraf dat een operatie en de revalidatie pittig kunnen zijn, maar dat is toch anders wanneer je er zelf middenin zit.
Mijn dagen draaiden vooral om rust, pijnmedicatie en mijn knie zo goed mogelijk verzorgen. Ik moest echt mijn draai zien te vinden in een compleet andere dagindeling.
Inmiddels zit ik in week 3 na mijn operatie. Ik ben iedere dag bezig met mijn revalidatie en probeer me zo goed mogelijk aan alle voorschriften te houden.
Ik doe trouw mijn oefeningen, houd mijn pijnmedicatie goed bij en probeer mijn dagen zo in te delen dat ik mijn knie niet overbelast.
Dat klinkt misschien alsof het allemaal best goed loopt, maar vergis je niet: ik ben in de middag vaak ontzettend moe. En als mijn pijnmedicatie niet goed op tijd is ingenomen, merk ik dat meteen.
Herstellen kost energie. Ook op dagen waarop je het gevoel hebt dat je eigenlijk maar weinig hebt gedaan.
Ieder uur oefeningen doen en met krukken lopen
Een belangrijk onderdeel van mijn dagelijkse routine is het doen van mijn oefeningen. Ik doe ieder uur mijn voorgeschreven oefeningen en probeer daar zo trouw mogelijk in te zijn.
Daarnaast zet ik geen stap zonder mijn krukken.
Ik kan op dit moment niet zonder mijn krukken, maar dat is ook helemaal niet de bedoeling. Omdat mijn meniscus is gehecht, moet deze weer goed vastgroeien. Daarom moet ik me aan de voorgeschreven bewegings- en belastingsbeperkingen houden.
En dat vind ik best lastig.
Ik ben iemand die graag bezig is. Ik sport, tennis, ga naar mijn paard en vind het heerlijk om eropuit te gaan. Nu moet ik ineens heel veel aan anderen overlaten en kan ik niet zomaar doen waar ik zin in heb.
Ik moet mijn knie de tijd geven om te herstellen. Hoe graag ik ook sneller zou willen, ik wil mijn herstel niet in gevaar brengen door te vroeg te veel te doen.
Dus doe ik mijn oefeningen, houd ik me aan de adviezen van mijn behandelteam en probeer ik mijn geduld te bewaren.
Dat laatste is misschien nog wel de grootste uitdaging.
Mijn wereld is in één klap heel klein geworden
Wat ik misschien nog wel het moeilijkste vind aan deze periode, is hoe afhankelijk ik nu ben van anderen.
Ik kan niet zomaar ergens naartoe. Als ik de deur uit wil, heb ik begeleiding nodig. Even zelfstandig boodschappen doen, spontaan ergens thee drinken of gewoon lekker op pad gaan? Dat zit er voorlopig niet in.
Mijn wereld is in één klap heel klein geworden.
Ik mis het tennissen enorm. Ik wil zo graag weer op de baan staan, een balletje slaan en lekker bewegen zonder voortdurend na te hoeven denken over mijn knie.
Ook ben ik inmiddels al ruim een maand niet bij mijn paard geweest. Dat vind ik echt jammer, want dat is iets waar ik normaal gesproken ontzettend van geniet.
Het zijn misschien kleine dingen in het dagelijks leven, maar juist wanneer je ze ineens niet meer kunt doen, merk je hoeveel ze voor je betekenen.
Natuurlijk weet ik dat deze periode tijdelijk is. Ik weet dat ik moet herstellen en dat ik mijn lichaam de tijd moet geven. Maar dat betekent niet dat ik het altijd even makkelijk vind.
Je mag tenslotte ook gewoon balen van de situatie waarin je zit, toch?
Gelukkig kan ik mezelf goed vermaken
Gelukkig kan ik goed alleen zijn en mezelf vermaken. Dat komt in deze periode goed van pas!
Ik ben begonnen met het kijken van alle Marvel-films, op volgorde natuurlijk. Als ik dan toch veel op de bank lig, kan ik er net zo goed een project van maken.
Daarnaast heb ik eindelijk wat meer tijd om mijn productreviews bij te werken en nieuwe reviews te publiceren op BeautyGlow.nl.
Dat stond al langer op mijn lijstje, maar in een druk dagelijks leven schuif je dat soort dingen soms voor je uit. Nu heb ik daar eindelijk wat meer ruimte voor.
Al moet ik er wel bij zeggen dat ik mijn energie goed moet verdelen. In de middag ben ik vaak moe en als ik meer pijn heb, lukt het me niet altijd om te doen wat ik had gepland.
Ik probeer daarom niet te veel van mezelf te verwachten. Ook dat is iets wat ik opnieuw moet leren: niet iedere dag hoeft productief te zijn.
Soms is een dag waarop ik mijn oefeningen netjes heb gedaan en goed heb gerust, gewoon een prima dag.
Hypermobiliteit en blessures: waarom mijn gewrichten extra aandacht vragen
Wie mijn eerdere blog over hypermobiliteit heeft gelezen, weet dat mijn lichaam op dit gebied wat extra aandacht vraagt.
Hypermobiliteit betekent dat bepaalde gewrichten verder kunnen bewegen dan gemiddeld. Dat is niet hetzelfde als extreem lenig zijn. Bij mij uit het zich vooral in soepelere gewrichtsbanden en instabiliteit.
Als kind verzwikte ik regelmatig mijn rechterenkel. In 2016 ging mijn schouder uit de kom en in augustus 2018 scheurde ik voor het eerst een knieband.
En nu is dus mijn linkerknie aan de beurt.
Het is confronterend om opnieuw zo’n intensief hersteltraject in te gaan. Tegelijkertijd weet ik inmiddels hoe belangrijk het is om mijn spieren sterk te houden en mijn gewrichten zo goed mogelijk te ondersteunen.
Krachttraining is voor mij daarom geen kwestie van ijdelheid of alleen maar fit willen zijn. Het is een belangrijk onderdeel van hoe ik mijn lichaam sterker en stabieler probeer te houden.
Voor mijn blessure trainde ik al om mijn spieren sterker te maken. Tijdens mijn revalidatie ligt de nadruk natuurlijk op de oefeningen en opbouw die passen bij mijn geopereerde knie.
Ik wil straks weer kunnen tennissen, naar mijn paard kunnen en mijn normale leven oppakken. Maar vooral wil ik dat op een verantwoorde manier doen.
Hoe gaat het nu, in week 3 na mijn knieoperatie?
Op dit moment ben ik iedere dag bezig met mijn revalidatie. Ik doe trouw mijn oefeningen, houd me aan de afspraken rondom het belasten van mijn knie en probeer mijn pijnmedicatie goed bij te houden.
Het herstel gaat met ups en downs.
Sommige momenten voel ik me best goed en heb ik het gevoel dat ik vooruitga. Op andere momenten ben ik moe, heb ik pijn en vind ik het allemaal behoorlijk lang duren.
Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat herstel tijd kost. Zeker wanneer er meerdere structuren in je knie zijn behandeld, is het belangrijk om niet te snel te willen.
Mijn doel is duidelijk: ik wil straks weer kunnen tennissen, naar mijn paard kunnen en mijn normale leven oppakken.
Maar voor nu is mijn belangrijkste taak herstellen. Stap voor stap, dag voor dag.
Geduld is niet mijn sterkste kant
Als ik iets leer van deze periode, dan is het wel dat je niet alles zelf kunt bepalen.
Je kunt gemotiveerd zijn, je oefeningen netjes doen en er alles aan willen doen om vooruit te komen. Maar uiteindelijk heeft je lichaam tijd nodig om te herstellen.
En dat geduld? Dat is niet altijd mijn sterkste kant.
Ik mis mijn vrijheid, het sporten, mijn paard en de spontane dingen die ik normaal gesproken doe. Tegelijkertijd probeer ik me te focussen op wat wél kan. Ik kan aan BeautyGlow.nl werken, films kijken en genieten van de kleine momenten.
Ik hoop dat ik jullie de komende tijd steeds meer positieve updates kan geven. Het moment waarop ik weer op de tennisbaan sta, voelt nu nog ver weg, maar ik kijk er ontzettend naar uit.
Voorlopig blijf ik trouw aan mijn oefeningen, luister ik naar mijn behandelteam en geef ik mijn knie de tijd die nodig is.